Kampverslag 2010: Egyptisch kamp

                          

Daar sta je dan weer, zaterdag 3 juli, bij de Bergkerk te wachten op de touringcar. Het is een jaar geleden dat je hier ook stond. Wat gaat de tijd snel. Je ziet bekende gezichten. De meesten ken je van de kindermiddagen, kinderclub of tienersoos. Wie zouden er dit jaar nieuw zijn?

Wie stappen er op bij ’t Valkennest? Nadat ook die deelnemers aan de Apeldoornselaan zijn ingestapt is duidelijk welke 46 kinderen en tieners mee gaan op kamp. Welk thema zou de leiding dit jaar verzonnen hebben? 

Het gaat regenen als we in Luyksgestel aankomen. Als de zon weer schijnt gaan we tussen de bomen onze eigen tenten opzetten, in twee grote cirkels, één voor de kinderen en één voor de tieners. Zoals altijd mocht je zelf kiezen bij wie je in de tent wilt. 

Na het avondeten, tijdens het zingen van kampliedjes, hoorden we vanaf de zandheuvel een knal en enge muziek. Toen verscheen uit de rook een Egyptische prinses Senaib. Zij vroeg ons te helpen de farao Epyh te bevrijden. Die was door zijn boze raadsvrouw in een kist opgesloten om te zorgen dat de wet, die muziek verbiedt, vrijdag wordt aangenomen.
Daarna nam ze ons mee naar de kist waar alleen het hoofd van die arme farao uitstak.
We besloten haar te helpen om de sleutels van de sloten die op de kist zaten te vinden. 

Het bleek dus dat dit kamp in het teken van Egypte zou staan. De kinderen en tieners werden in groepjes ingedeeld en die groepjes kregen namen van farao’s en goden.
Plots verschenen Sehebre en haar slaaf Diedomis die ons er fijntjes op wezen dat aan het eind van de week er geen muziek meer te horen zou zijn. Door heel hard te gaan zingen joegen we ze weg.
De zaterdag werd afgesloten met het spelen van het grenshandelspel in het donker. 

We gingen zondag niet naar de kerk maar hielden zelf een Kampdienst. Het ging over Mozes die zijn volk uit Egypte haalde. Mozes zelf vertelde zijn levensverhaal en de kinderen moesten ervaren hoe het voelt om onderdrukt te zijn en bevrijd te worden. 
's Middags konden we snoep kopen in de kantine en speelden we in het bos het Egyptisch strategospel.
's Avonds kwam Senaib weer met de uitslagen van de spelen. Als beloning kregen we steentjes waarmee een echte piramide moest worden gebouwd. En aanwijzingen voor de plaatsen waar we sleutels kunnen vinden.
Die nacht deden we Egyptisch nummerjacht, waarbij je zoveel mogelijk egyptische cijfers moest verzamelen in het stikdonkere bos. 

En de rest van de week? Lekker chillen en kletsen in of voor je tent, wat tafeltenissen, waterballet houden en natuurlijk meedoen aan de door de leiding georganiseerde programma-onderdelen. 
Zoals op maandag na een Engels ontbijt sportspelen, egyptische sieraden kleien en het piramideschatgraafspel, op dinsdag naar het zwembad de Tongelreep in Eindhoven, aansluitend een heerlijke barbecue en 's avonds in oranje-outfit voetbal kijken. Woensdag lekker uitslapen en de kinderen gingen clubspelletjes spelen en mummiepakken maken en de tieners gingen per kano 18 km de Dommel afzakken en daarna winkelen en naar de snackbar in Valkenwaard. ´ s Avonds werden er gezellig kampliederen gezongen. 
Op donderdag, toen het zonnetje al heerlijk scheen, was er ontbijt op bed, wat wil je nog meer? Daarna gingen de kinderen naar het dorp voor een korte puzzelspeurtocht en natuurlijk shoppen; de tieners deden te voet een mobieltjes-speurtocht en werden tussendoor van drinken voorzien omdat het zo warm was. ´s Avond een spannend piramideroofspel op het donkere kampterrein. 

Vrijdag stond helemaal in het teken van het opruimen van de tenten. Met 37 graden hield iedereen zich zo rustig mogelijk. 's Avonds koelde het gelukkig iets af, werd de farao bevrijd uit zijn kist, de kampherinnering, een scarabee-sieraad, uitgedeeld en was er tot slot een fantastische disco. Door de warmte en de droogte mochten we jammer genoeg geen kampvuur maken.

En voor je het weet is het dan weer zaterdag, de kampweek is voorbij, moet je weer naar huis en afscheid nemen van al die leuke mensen. Eigenlijk zou je nog een weekje willen blijven, maar ja, er staan ouders bij de Bergkerk te wachten, helaas. Dan volgend jaar maar weer!